Ons hortusje

 

In de zeventiende eeuw waren de tuinen van de kwekers net buiten Haarlem vaak niet groter dan mijn eigen tuin inclusief huis (ongeveer 300 vierkante meter). Heel anders dan de uitgestrekte bollenvelden van nu.

 

 

In mijn tuin bevindt zich sinds het najaar 2015 een mini-hortus van 3 vierkante meter met historische tulpensoorten.

 

Ik had mijn man aan het werk gezet om de vette klei om te ploegen. Volgens een kenner met wie wij in contact waren gekomen, was klei prima grond om de bollen in te planten. We hoefden er geen tuinaarde of andere soorten grond doorheen te mengen. Het pakket met historische bollen met klinkende namen als Lac van Rijn kwam eind september bij ons aan en we hadden ook twee bollen van de Zomerschoon gekregen.

 

Het bleef nat en warm in de maanden oktober en november. Als een echte kweker wachtte ik op het juiste moment om de bollen in de grond te stoppen. Te nat en ze verzuipen, te warm en ze groeien niet. Uiteindelijk plantten we ze tussen de buien door, er was namelijk vorst voorspeld. En ja, dan is het weer te laat. Winterkou is goed voor tulpenbollen, maar dan moeten ze wel in de grond zitten.

 

En daarna moesten we wachten tot het voorjaar.

 

 

Gespannen tuurden we naar de eerste sprietjes en we voelden ons echte zeventiende -eeuwse fortuinzoekers. Onze katten werden weggejaagd bij het tuintje en we speurden naar eventuele molshopen. We spanden nog net geen draden naar onze slaapkamer om dieven te kunnen vangen, zoals gebeurde in de zeventiende eeuw. Maar we hielden ons ‘hortusje’ nauwkeurig in de gaten. En alles leek goed te gaan; steeds meer bollen vonden hun weg naar boven.

 

Alleen de Zomerschoon bleef achter. Uiteindelijk kwamen ze allemaal uit, behalve deze soort.

 

 

Dat betekent dat ons experiment maar gedeeltelijk gelukt is. Teleurgesteld waren we dat we deze bijzondere tulp, die al sinds 1622 bestaat, niet hebben zien bloeien in onze tuin. Het seizoen is over, de tulpen zijn allemaal gekopt en de bollen zijn opgegraven. We hebben de Zomerschoon niet teruggevonden. Misschien is hij verschrompeld, misschien was het te nat.

 

Pas als het me lukt om ook de Zomerschoon (zie hieronder) te zien wuiven in de wind, voel ik me een kweker.

 

Zomerschoon

 

Meer lezen over de historische achtergrond van Tulpenliefde? Klik dan hier.

 

Reageren

Terug naar de blogpagina