Antiquarische boeken en prenten
Mail Facebook Twitter Instagram

22 maart 2015

 

Dat ik van geschiedenis houd is natuurlijk geen verrassing. Alle drie de romans die ik tot nu toe heb geschreven, kregen een periode uit onze vaderlandse geschiedenis als decor. Bovendien doe ik al jaren stamboomonderzoek.
De vriendschap tussen mijn man en mij is zelfs zo begonnen: onze eerste date was op het archief in Den Haag.

 

Nog steeds houden we allebei van onderzoek doen in oude documenten en boeken. Soms op het archief of in een bibliotheek. Niet alle materialen worden uitgeleend. Bepaalde dingen die we vaak nodig hebben willen we daarom graag zelf in ons bezit hebben. Steeds naar een archief reizen, daar gaat veel tijd in zitten.

 

Soms kopen wij ook wel eens oude boeken of kaarten. Zo kwamen we ooit op vakantie in Praag een landkaart tegen bij een winkeltje aan de voet van de Karelsbrug. We herkenden hem meteen: hij was gemaakt door Johannes Janssonius (Arnhem 1588 - Amsterdam 1664) en het was een kaart van de eilanden Lolland en Falster. Dit zijn de Deense eilanden waar de opa en oma van mijn man hebben gewoond. Die kaart hebben we dus mee naar huis genomen.
Die lag daar gewoon op ons te wachten.

 

 

Ook op tentoonstellingen in een museum kopen we vaak boeken. In 2001-2002 was er bijvoorbeeld in het Mauritshuis een tentoonstelling van winterlandschappen, geschilderd in de Gouden Eeuw. Ze vertellen het verhaal van het klimaat in die "kleine IJstijd" die tot een aantal zware winters leidde. Ze laten ook zien hoe het dagelijkse leven er toen uitzag en dat vinden we heel interessant. Dan kopen we zo'n boek, om er af en toe in te bladeren.

 

Zo zijn we ook geïnteresseerd in Haarlem. Mijn man vooral omdat er rond 1600 allerlei Roobols woonden die niet in de familiestamboom te plaatsen zijn en nog onderzocht moeten worden. En ik omdat het een hele interessante stad is. Met een verleden in de 80-jarige oorlog en de gouden eeuw en natuurlijk vanwege alle beroemde schilders die er gewoond en gewerkt hebben.

 

 

Er bestaat een standaardwerk over de geschiedenis van Haarlem: Geschiedenis en beschrijving van Haarlem van de vroegste tijden tot op onze dagen. De schrijver is Francis Allan. Tussen 1871 en 1874 verschenen er vier dikke boeken vol geschiedenis van Haarlem van zijn hand, met mooie gravures erbij.

 

 

Na een dag lezen in die boeken op het archief van Haarlem, kwam ik er achter dat ik de originele boeken beter niet meer kon inzien. Ik heb namelijk nogal last van stofallergie en astma. Ook al had ik daar van tevoren al medicijnen voor ingenomen, de nacht na het bezoek werd ik toch benauwd wakker.

 

Gelukkig ontdekten we dat er in 1973 een heruitgave was uitgekomen.  Maar ook de heruitgave is zeldzaam: de oplage was maar 500 exemplaren . Via internet wordt er tegenwoordig heel veel aangeboden en al snel vonden we dat er een exemplaar te koop was in Wageningen.

 

 

Zaterdagmorgen zijn we hem gaan halen. Onze navigatie stuurde ons soepeltjes naar de winkel toe.  Pas toen we er dicht bij waren herkenden we het. Het was dezelfde winkel.
Toen wij nog in Leiden woonden zijn wij eens naar vrienden toegegaan die in Wageningen studeerden. In dat weekend gingen we ook het centrum in. Onder andere om hotel de Wereld te zien. Daar werd op 5 mei 1945 namelijk de capitulatie getekend tussen de Duitse generaal Blaskowitz en de Canadese generaal Foulkes, in het bijzijn van prins Bernhard als opperbevelhebber van de Nederlandse strijdkrachten.

 

Op een steenworp afstand van het hotel lag antiquariaat de Beschte. Daar hing een centsprent. Dat is een prent, ongeveer zo groot als een bladzijde A4, die je rond 1800 voor één cent kon kopen. Er was een zwart-wit afbeelding op gedrukt die leerzaam was voor kinderen. Hij was heel grof ingekleurd. Deze prent was van "baas Kinderschrik", een soort boeman. Hij trok bijvoorbeeld de tong uit van kinderen die leugens vertelden. Niet iets wat we tegenwoordig meer gebruiken om onze kinderen mee af te schrikken, maar geweldig om te zien.

 

 

Hij kostte maar liefst 65 gulden. Een fortuin voor twee arme studenten, in 1987. Maar we hebben hem tóch gekocht en nooit spijt gehad.
Afgelopen zaterdag stonden we daar weer om een mooie aanwinst voor onze verzameling te kopen. De verkoopster was dezelfde als in 1987, zij had de winkel toen net een paar jaar in bezit.
De cirkel is weer rond.

 

Reageren

Terug naar de blogpagina