Missie
Mail Facebook Twitter Instagram

31 mei 2013


Een paar dagen geleden belde ik met Jannes Priem, de laatste overlevende van de mannen die uit Putten werden weggevoerd bij de razzia van 1 en 2 oktober 1944. Achttien jaar was hij toen hij werd meegenomen en zijn leven voor altijd veranderde. Sinds ik hem ontmoet heb om hem te interviewen voor ‘De laatste winter’ heb ik af en toe contact met hem gehouden.

 

Want sinds ik gelezen heb over de verschrikkingen van concentratiekamp Neuengamme (bij Hamburg) waar ook hij gevangen zat, zijn mijn hoofdpersoon Maarten en hij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik vraag me dikwijls af hoe hij heeft kunnen overleven, hoe hij vol heeft kunnen houden. Ik heb maar twee jaar nachtmerries gehad bij het schrijven, maar ik vraag me af hoe vaak hij nachtmerries heeft.

De wereld om hem heen denkt niet dagelijks meer aan de oorlog, maar ik vermoed dat hij dat wel doet. Hij heeft er een missie van gemaakt zijn verhaal te delen met zoveel mogelijk mensen.

 

Nu is het ook een beetje mijn missie geworden om dat samen met hem te doen. En ik ben niet de enige die Jannes in mijn hart gesloten heeft: er zijn andere mensen die hem geholpen hebben door zijn levensverhaal op papier te zetten. In het boekje ‘Vergeven, nooit vergeten’ komt ook het kamp uitgebreid aan bod. Er wordt binnenkort zelfs een documentaire over zijn hele leven gemaakt. Aanstaande woensdag 5 juni zien we elkaar weer. Daar verheug ik me op. We zullen samen aanwezig zijn op de jaarvergadering van Stichting Oktober 44, waar ik over ‘De laatste winter’ mag vertellen.
 
Op die manier kan ik ook zijn verhaal een beetje vertellen. Het is een voorrecht om hem van tijd tot tijd te ontmoeten en me te verheugen over het feit dat hij het gelukkig overleefd heeft. Want na alles wat ik nu weet, was dat niet vanzelfsprekend.
 
Niet voor niets heb ik mijn boek opgedragen aan ‘hen die niet zijn teruggekeerd’. Een ongehoord harde represaillemaatregel van de Duitsers heeft een gat geslagen in het dorp Putten dat nu nog steeds voelbaar is.


Die geschiedenis verdient het om opnieuw verteld te worden. Ook dat is mijn missie geworden, door dit onderwerp te nemen uit de Tweede Wereldoorlog. Veel mensen zeggen dat het een uitgekauwd onderwerp is, dat we maar eens op moeten houden met die verhalen te herhalen. Ik ben het niet met hen eens.

Zolang we niet leren van onze fouten, is het noodzakelijk dat mensen als Jannes en alle andere overlevenden gehoord worden. Kijk zelf maar eens op www.jannespriem.com en lees zijn verhaal. Of ga naar de site www.oktober44.nl waar de nagedachtenis aan de weggevoerde en gestorven mannen (en ook aan hun weduwen en kinderen) in ere wordt gehouden.

Opdat wij nooit vergeten.

 

Reageren

Terug naar de blogpagina